Zaman, umarsızca ilerlemiş, Ay, sahneyi usulca Güneş’e bırakıyordu. Blizzhax’in geniş ovalarında rüzgâr, usul usul yapraklar ve otlarla oynaşıyor, sıcak bir yaz gün dönümünün sıcağını kırıyordu.
Yeni demlenmiş bir ıhlamur renginde olan gökkubbe, tüm şevkatiyle günlük deri değişimine başlamıştı yine. Geniş bir çayırda,, bir kırmızı, bir sarı kafa salına salına yürüyordu bu yemyeşil çayırda.
Rüzgâr yavaşça Takeru’nun saçlarını yaladı.
- Üşüdüm, dedi Takeru titreyerek
- Sabah gitseydik keşke. Hem anneni görmüş olurdun. Çok merak etmiştir annen bizi, bunu söyleyen Mio’ydu. Yorgunluktan yavaş yavaş attığı adımlar onu daha da çok yormuştu. “Yoruldum ve acıktım. Ne kadar yürüyeceğiz daha? Nereye gidiyoruz?” diye sordu baygın bir sesle.
- Sabah gitseydik keşke. Hem anneni görmüş olurdun. Çok merak etmiştir annen bizi, bunu söyleyen Mio’ydu. Yorgunluktan yavaş yavaş attığı adımlar onu daha da çok yormuştu. “Yoruldum ve acıktım. Ne kadar yürüyeceğiz daha? Nereye gidiyoruz?” diye sordu baygın bir sesle.
- Bilmiyorum. Nereye gideceğimize dair en ufak fikrim bile yok.
- Ne? Nasıl?! Nereye doğru yürüyoruz peki?!
- Bilmiyorum dedim ya. Kristali arayacağız sadece.
- LANET OLASI! , Mio’nun tepesi atmıştı. Kristal öyle dedektörle bulunabilinecek, hemen elimizin altında olan bir şey değil! Kristal tam 4000 yıldır aranıyor ve kimse bulamadı! Biz mi bulacağız!
- Amaaaaaan~! Bir şekilde bulunur değil mi? Öyle kafaya takılacak bir durum değil.
- Şu rahatlığın beni hasta ediyor…
- Ne? Nasıl?! Nereye doğru yürüyoruz peki?!
- Bilmiyorum dedim ya. Kristali arayacağız sadece.
- LANET OLASI! , Mio’nun tepesi atmıştı. Kristal öyle dedektörle bulunabilinecek, hemen elimizin altında olan bir şey değil! Kristal tam 4000 yıldır aranıyor ve kimse bulamadı! Biz mi bulacağız!
- Amaaaaaan~! Bir şekilde bulunur değil mi? Öyle kafaya takılacak bir durum değil.
- Şu rahatlığın beni hasta ediyor…
Her sabah Demonai’yi kutsayan o manzara yine ortaya çıkmıştı. Başka bir gezegenden gelen bir “şey”in gördüğü zaman bir daha unutamayacağı bir manzaraydı bu. Güneş ışığı, adaların arasından ufak ufak göz kırpıyordu yine. Adalar ahenk ile usul usul süzülüyordu masmavi gökyüzünde.
- Hâlâ ellerim ağrıyor, dedi Takeru
- Neden ki? Ne oldu?
- Dün akşam Dorenrius bana silahını verirken bütün vücudum yanacak gibi oldu. Ellerim patlıyordu neredeyse. Tüm vücudumu ateş bastı.
- Ha, bu arada, Dorenrius neye benziyordu?
- Normal bir insana, ama kolları ejderha kolu gibiydi. Saçları yanıyordu. Tuhaf bir adamdı. Lalari neye benziyordu peki?
- ÇOK SEKSİYDİ! Upuzun mor bir saçı vardı mesela, daha sonra şeffaf peri kanatları çok güzeldi. İSTİYORUM LAN! Üzerine bikini giymişti, çok büyük göğüsleri vardı, burada Mio’yu ufak bir öksürük krizi tutmuştu. Bir de gözleri vardı. Hayatımda gördüğüm en güzel gözler ondadır sanırım. Yemyeşil gözleri vardı. HIAAAA! ÇOK HOŞ LAN!
- Neden ki? Ne oldu?
- Dün akşam Dorenrius bana silahını verirken bütün vücudum yanacak gibi oldu. Ellerim patlıyordu neredeyse. Tüm vücudumu ateş bastı.
- Ha, bu arada, Dorenrius neye benziyordu?
- Normal bir insana, ama kolları ejderha kolu gibiydi. Saçları yanıyordu. Tuhaf bir adamdı. Lalari neye benziyordu peki?
- ÇOK SEKSİYDİ! Upuzun mor bir saçı vardı mesela, daha sonra şeffaf peri kanatları çok güzeldi. İSTİYORUM LAN! Üzerine bikini giymişti, çok büyük göğüsleri vardı, burada Mio’yu ufak bir öksürük krizi tutmuştu. Bir de gözleri vardı. Hayatımda gördüğüm en güzel gözler ondadır sanırım. Yemyeşil gözleri vardı. HIAAAA! ÇOK HOŞ LAN!
- Peki. Anlıyorum, dedi Takeru bakışlarını uzaktaki bir adaya dikerek. Ve gün içerisinde yürümeye devam ettiler.
- Şimdi bize bir skybot gerekiyor Takeru.
- İyi hatırlattın. Bulana kadar kaçak gezebiliriz ama değil mi?
- ASLA! Öldürseler bir daha kaçak olarak skybot’a binmem.
- Neden ki yahu?- Son skybota kaçak bindiğimizde başımıza geleni hatırla. Annen bize ne kadar kızmıştı!
- Şimdi bize bir skybot gerekiyor Takeru.
- İyi hatırlattın. Bulana kadar kaçak gezebiliriz ama değil mi?
- ASLA! Öldürseler bir daha kaçak olarak skybot’a binmem.
- Neden ki yahu?- Son skybota kaçak bindiğimizde başımıza geleni hatırla. Annen bize ne kadar kızmıştı!
Cidden de öyleydi. Takeru, o gün annesinden nasıl dayak yediğini hatırladı, içi cız etti.
- Ama olsun, Zha Kristali’nin bu adada olmadığı çok belli. Yoksa görürdük. Ada da gezmediğimiz yer kalmadı. Başka bir yerde olabilir. Buluruz sorun değil. Kıps…
- Cidden, bu rahatlığın ve patavatsızlığın beni hasta ediyor.
- Cidden, bu rahatlığın ve patavatsızlığın beni hasta ediyor.
Yürümeye devam ediyorlardı. Onlar yürürken Güneş, gökyüzünün tam tepesine çivilenmiş, sahip olduğu bütün ışıkları cömertçe yeryüzüne sunarken, Blizzhax, üzerlerinde bulunan bir ada sayesinde güneş ışığından korunuyordu. İkisi yürümeye devam ederken Mio derin bir nefes aldı.
- Takeru?
- Efendim?
- Başkent Klizpaharzia’daki büyük kütüphaneye gidelim mi? Orada belki de bir şeyler bulabiliriz.
- Bir yerden başlamamız lazım sonuçta. Tabii ki gideriz neden olmasın. Ama nasıl gideceğiz? Başka bir adada sonuçta Klizpaharzia.
- Efendim?
- Başkent Klizpaharzia’daki büyük kütüphaneye gidelim mi? Orada belki de bir şeyler bulabiliriz.
- Bir yerden başlamamız lazım sonuçta. Tabii ki gideriz neden olmasın. Ama nasıl gideceğiz? Başka bir adada sonuçta Klizpaharzia.
Takeru hınzır ve bıyık altından bir tebessüm ile Mio’ya baktı.
Mio pes etmiş bir şekilde iç çekti,
- Pekala, anlaşıldı. Bir yerden skybot bulmamız lazım.
- Adanın ucundaki yaşlı Carno’nun skybot iskelesine gidelim. Belki skybot kiralayabiliriz.
- Bizi sopayla kovalamazsa iyidir.
- Neden?
- En son gittiğimiz de Carno bizi ne biçim kovalamıştı hatırlıyor musun?
- Rahat ol! Moruk uysal bir adamdır. Biraz tatlı dille konuşursak ikna olacaktır.
- Adanın ucundaki yaşlı Carno’nun skybot iskelesine gidelim. Belki skybot kiralayabiliriz.
- Bizi sopayla kovalamazsa iyidir.
- Neden?
- En son gittiğimiz de Carno bizi ne biçim kovalamıştı hatırlıyor musun?
- Rahat ol! Moruk uysal bir adamdır. Biraz tatlı dille konuşursak ikna olacaktır.
Mio yine bir iç çekti,
- Hayırlısı be gülüm.
- Hayırlısı be gülüm.
Güneş, yavaş yavaş uykuya hazırlanmak için batmaya başlıyordu. Yürüdüklerinde etraflarında uzunlu kısalı ağaçlar ve bütün gücüyle gürleyen bir şelale vardı. Etrafta rüzgar olmamasına rağmen, yakınlardaki ağaçlardan birinin yaprakları hışırdadı. Mio tedirginlikle etrafına bakındı ve Takeru’ya doğru fısıldayarak,
- Sanırım birisi bizi takip ediyor, dedi.
- Emin misin? Ufak ağaç lazok1larından olmasın?
- Bir silüet gördüm. Lazok değildi. Ondan çok büyüktü. İnsan silüetiydi bu.
Koşmaya başladılar. Adımları ve solukları hızlanmaya başladı. Sırayla arkalarındaki diğer ağaçların da yaprakları hışırdamaya başladı.
- Sence bir yaratık ordusu mu? Gri askerler de olabilir belki, dedi Mio
- Yaratığı bilemem ama Gri askerler değildir. Bizi kıstırıp ne yapacaklar?
- Ne bileyim, artık Dorenrius’un gücünün yarısı sende. Her şey olabilir.
Koşarken önlerine değil birbirlerine bakıyorlardı. Önlerine baktıkları anda bir kız, ellerinde iki adet geniş ağızlı pistolü onlara doğru doğrultmuş halde Takeru ve Mio’yu bekliyordu.
Kızın upuzun pembe bir saçı, saçının sol tarafında büyük bir nilüfer çiçeği tokası vardı. Kenarları turuncu şeritli mor bir tunik üzerine boyun bölgesinde kıpkırmızı bir haç takılıydı. Kahverengi bir çizme giymişti. Çizmenin kenarlarında sarı zigzag şeklinde bir motif vardı.
İnce ve hınzır bir sesle “Durun ve bütün paralarınızı bana verin” dedi. Takeru ve Mio duraksadılar. Üçü de birbirine bakıyordu. Mio, sırtında takılı olan tırpanı almaya çalışırken karşılarındaki kız pistollerden birini Mio’ya iyice doğrulttu. “Sevgili tatlı bayan, o şirin tırpanınıza uzanmaya çalışırsanız pistolümden çıkan buzlardan birini sizin beyninize saplamak zorunda kalırım. Size zarar vermek gibi bir niyetim yok. Sadece paralarınızı istiyorum.” Mio, istemsizce titreyerek ellerini sırtındaki tırpanından çekti. Takeru, sazlıklardan havalanan yaralı bir yavru ördek gibi ses çıkardı.
“Evet, yeteri kadar açıklayıcı oldum sanırım. Paralarınızı verin ve ben de sizi rahat bırakayım.”
Tam o arada genç kızın sağ tarafından bir hışırtı gelirken Takeru andan yararlanıp genç kıza saldırmaya çalıştı. Sağ elini tamamen ateş ile kaplayıp kıza saldırırken kız hareketini farketti ve Takeru’nun sağ eline hızlı bir tekme salladı. Sağ elindeki pistolü Takeru’nun başına dayayarak, Ah, çok üzgünüm ancak bunu yapmana izin veremem, dedi.
O sıra da sağ taraftan yüksek sesli bir uğultu çıkmaya başladı. Üç gencin birden kulakları çınladı. Daha sonra da büyük bir patlama oldu. Gri renkli bulutların ardından üç adet bembeyaz üniformalarıyla adamlar geldi. Kimdi bunlar? Takeru ile Mio gelen adamlara tuhaf bir şeklde bakarken, Takeru’nun gözü ona saldıran genç kıza kaydı. Genç kız korkmuşa benziyordu.
Adamlardan biri parmağını genç kıza doğrultarak, Zia Ianheart! Silahını da alarak bizimle gel yoksa onu senden zorla alacağız! dedi. Zia korkmuştu. Ne yapacağına dair en ufak bir fikri yoktu. Asla gelmem!, diye bir çığlık attı Zia. Ancak yine de elleri titriyordu. Takeru’nun kafasına dayadığı pistolün namlusu, istemsiz olarak deli gibi zangırdamaya başlamıştı. Zia’ya seslenen adamlardan biri “Demek öyle. O zaman seni zorla götüreceğiz” dedi ve sırtında takılı olan bazukayı çıkarttı.
Bazuka altın sarısı bir renkli. Namlusunun kenarları şeker tonlarında bir mora bulanmıştı. Kullanıcıya dayalı olan tarafın hemen yanında bir tetik vardı. Adam tetiği çekti. Zia’nın olduğu yerde büyük, sapsarı bir toz bulutu peydah oldu. Tetiği sıkan adam sinsi sinsi güldü “Hava bazukası. Şimdiye ikisinin de kemikleri çoktan kırılmıştır” dedi sadece.
Mio büyük bir korkuyla toz bulutuna baktı. Toz bulutu o kadar yoğundu ki hiç bir şey görünmüyordu. Bulut yavaş yavaş seyrelmeye başlayınca, aradan Zia’nın karaltısı göründü. Mio daha da telaşlandı. Takeru neredeydi? Şu anda sadece onu düşünebiliyordu. Zihninin içi bomboştu. Toz bulutu biraz seyrelmeye başlayınca aradan Takeru’nun başını hafiften seçebildi. Mio’nun içi rahatlamıştı. Ama Takeru çömelmişti. Sol dizinin üstünde duruyordu. Nedendi?
Takeru’nun karaltısı ayağa kalktı. Toz bulutu iyice dağılmıştı. Takeru, ateş kırmızısı gözleriyle baygın ama nefret dolu bir biçimde karşısındaki üç adama bakıyordu.
- Hey! Burada bir dövüş yapıyorduk biz. Neden kestiniz?, dedi Takeru
- Seni ilgilendirmez velet! Geri çekil yoksa seni de öldürürüz, dedi bazukalı adam
- Oh pekala. Sizi hallettikten sonra maçımıza devam edelim Zia. Ancak şunu şu gerzekler unutmasınlar, bir silah, insanın her şeyidir. Ruhudur. Ve ben kimsenin ruhuna zarar gelmesine izin veremem!
Takeru, iki elini de ateş ile kapladı. Üç adama doğru koşmaya başladı. Bazukalı adam, ultra sıkışmış hava toplarını teker teker Takeru’nun üstüne doğru atarken Takeru, onları ateşin yarattığı patlama basıncı ile dağıtıp adamların üstüne koşmaya devam ediyordu. Mio öylece durmuş Takeru’yu seyrederken anında sağ tarafından büyük bir toprak kitlesinin geldiğini gördü. Toprak kitlesini, tırpanını hemen elleriyle tutup döndürerek zorda olsa dağıtmayı başarmıştı.
Mio’ya saldıran adam, bazukalı adama göre biraz daha iri yarıydı ancak diğer adamlar gibi suratında maske olduğu için suratı gözükmüyordu. Olabildiğince iğrenç ve kalın bir ses ile, “Sanırım sende onlardansın. Pekala, seni toprağın içine gömme zamanı geldi küçük bayan” dedi sadece Mio’ya ve hemen ellerini toprağın içine daldırıp büyük bir kütle toprağın havada süzülmesini sağladı.
Toprak parçasını büyük bir inleme ile adam, Mio’nun üstüne fırlattı. “MIO!” diye bağırdı Zia ve hemen Mio’nun önüne koşup pistolünden çıkan buz mavisi bir ışık huzmesini toprak parçasının üzerine doğrulttu. Toprak parçası donmuştu ve Mio tek bir tırpan darbesi ile toprak parçasını dağıtmayı başardı.
O sırada iri adamın arkasından başka bir adam koşmaya başladı. Sıska bir adamdı bu. Ve ellerinde siyah saplı büyük bir çatal tutarak Mio ve Zia’nın üstüne doğru koşuyordu. Zia, “Mio, senin o adamı alman daha kolay. Partnerleri değişelim” dedi. Mio hiç bir şey demeden diğer sıska adama doğru koşmaya başladı. Sıska adam havada ondan beklenmeyecek bir yüksekliğe zıpladı ve minik bir salto ile Mio’nun üstüne hücum yaptı.
Mio durumu zor farketti ancak son anda tırpanın keskin ucunu adama doğru çevirerek kendisini korumayı başardı. Çatal ile tırpanın çarpıştığı yerden büyük bir zırıltı koptu ve adam geriye doğru atıldı. Ve büyük bir zariflik ile yere kondu. Konar konmaz sadece Mio’ya baktı. En azından Mio öyle algılamıştı. O arada Mio’nun aklından, “Acaba bu adam maskenin altından nasıl nefes alıyor yahu?” şeklinde bir düşünce geçti.
Takeru’nun durumu daha da acayipti. Bazukalı adam, Takeru’ya sadece rüzgar topları atarak kaçıyor, Takeru’da onları dağıtıyordu. Takeru’nun her dağıttığı rüzgar topu onun kolunu daha da ağrıtıyordu. “Bu böyle olmaz” diyerek ellerinden büyük bir ateş patlaması yaratarak havaya sıçradı. Bunu farkeden adam anında bazukayı tam enerjiyle yükledi ve büyük bir rüzgar topunu Takeru’nun üzerine fırlattı.
Takeru, üzerine gelen topu gördü ancak kendini koruyacak vakit bulamadan rüzgar topu ona çarptı. Takeru’nun bedeni, aynı yöneteni olmayan bir kukla gibi havada savrulup yere doğru ilerlemeye başladı. Mio Takeru’yu gördü ve hiçbir şey demeden onun düşeceği yeri hesaplayıp ona doğru koştu. Beyni bomboştu. Ne yapacağını bilmiyordu. Tırpanını sırtındaki kabzaya takarak hızlıca Takeru’nun yanına koşmaya devam etti. Daha da hızlanmıştı. Zia o arada olan biteni fark etti ve Mio’ya “Mio! Ben onları tutuyorum peşinizden geleceğim! Sen Takeru’yu al ve git!” dedi.
Mio, hızlıca Takeru’nun altına geçip onun bilinçsiz bedenini sıkıca tuttu ve kaçmaya devam etti. İçinden “Gerizekalı…” diye bir nida kopardı ve koştu. Zia, hepsinin kollarına birer el ateş ederek dikkatlerinin dağılmasını sağladı ve kaçtı.
Mio, Takeru ve Zia hemen yakınlarındaki şelaleye gittiler. Şelalenin gürül gürül akan sularının altındaki magaraya girdiler. Mağara, ufak Nigrid Kristalleri sayesinde loş bir şekilde aydınlanıyordu ve hafif nemliydi. Mio, Takeru’yu uygun bir yere yatırdı. Ve içinden “Neden üstüne vazife olmayan işlere girişirsin ki?” diye üzüntüyle karışık bir sitem çekti.
Zia pişman bir şekilde Mio’nun omzuna usulca dokundu ve “Özür dilerim. Olayların böyle olmasını istememiştim” dedi. Mio olabildiğince hiddetli bir şekilde “Öyle mi?” dedi ve arkasını dönerek bağırmaya başladı “SÖYLE O ZAMAN KİMSİN SEN?!”
Zia, korku dolu bir şekilde yutkundu ve gayet kendinden emin bir şekilde şunları söyledi; “Ben Zia Muiralyn. Muiralyn Muhafızlarının baş varisi ve son hayatta kalan kişisiyim. Zha Kristalinin anahtarı bende…”
ZHALOPEDIA
Evet. Daha en başından zaten belli olmuştur sanıyorum. Demonai, bizim dünyamıza pek benzemiyor ve kendi olguları, kavramları, terimleri ve hayvanları var. Ve ben burada elimden geldiğince sizlere bu terimleri açıklamaya çalışacağım. Eğer ki bunları okursanız ileride karşınıza çıkacak terimleri daha iyi anlayabilir ve evreni daha fazla hissederek okuyabilirsiniz.
Skybot: Demonai, havada uçan adalardan oluştuğu için havada uçan gemiler tasarlandı. Bunlara Skybot deniyor. Skybot’un daha detaylı bilgisini ve geçmişini, hikayemizin ileri ki bölümlerinde okuma şansı bulacaksınız.
Lazok: Lazoklar, bizim dünyamızdaki Sincaplara benzer ancak bunların renkleri daha çok sarı veya turuncudur. Etle beslenirler. Ne eti olursa olsun. İnsan etleri onlar için çok çekicidir.
Nigrid Kristali: Mağaralarda doğal olarak bulunan ve mücehveratta özellikle kullanılan bir maden. Değerleri pek yoktur ancak onları özel kılan şey, hiç bir enerji kaynağına ihtiyaç duymadan parlayabilmeleridir.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder