6 Haziran 2014 Cuma

Eski Günlere İthafen Minik Bir Yazı

Tam hatırlamıyorum o yılları… Sırasıyla gideceğim sanırım o yıllara dair neler hissettiğimi, neler düşündüğümü, nasıl hatırladığımı…
Yıl sanırııım 1999-2000. O yıllar okula gitmiyorum. Maddi imkanlardan dolayı kreşe de gidemiyorum. Anne bir konfeksiyonda çalışıp evine ekstra para getirme derdinde. Baba zaten çalışıyor. Anneannesinde kalıyor bizim Serhat. Koskoca 10 saat. Çizgifilm yok hiç. Nadiren çıkıyor. Çocuk hiperaktif. Sokağa çıkmıyor ne yapacak?
Allahtan aile apartmanıydı ki arasıra yukarı aşağı dolanıyordu. Teyzesinde takılıyordu arasıra. Teyzesi evde olmuyordu bazen. Ergenliğe girmiş kuzeniyle beraber evde tıkılı kalıyordu. O dönemleri bilen bilir. Ben hayal meyal hatırlıyorum. Bu pop kültürün patladığı yıllardı. Yeni yeni cep telefonları yayılmaya başlıyordu etrafa. Televizyonda hatırladığım tek müzik Teoman’dan Kupa Kızı Sinek Valesi. Tek net olarak onu hatırlıyorum. Bir de kuzenimin cırtlak sesiyle söylemeye çalıştığı, sözlerinin sadece “can you get me floor” (onu bile parça pinçik hatırlıyorum) tarafını hatırladığım bir müziği vardı.
Daha sonra anneannemin 70′li yıllardan kalma eski bir televizyonu vardı. Uzaktan kumanda sonradan takılmıştı o derece eski bir televizyon düşün artık. Onu izlerdim bazen. Olmadı mandalları takar onlarla oyunlar oynardım küçük küçük. Mandalmanlar yapardım.İkisini dövüştürür, kaybedenin parçalarını kazanana takardım. Bir de anime stili konuştururdum. Sanırım kanıma işlemiş bu anime mevzuu.
Küçük dayımın evine çıkardım. Orada orjinal NES vardı. Düşün, orjinal NES. İlk orada oyun oynadım sanırım. Halamlarda da olabilir pek emin değilim. Hatta o yıllarda onlarda bilgisayar bile olabilirdi. Haa evet evet doğru bilgisayar vardı onlarda. İlk bilgisayar oyunumu orada oynamıştım. Midtown Madness 2. Allahım ne güzel oyundu o! Windows 95 beni hep tahrik etti. O ekran ve sarı imleçle beraber Karahisar Kalesi çalardı arkadan usulca. Büyük kuzenimin yanına tüner onu seyederdim. FIFA 2000′mi ne oynuyordu. 2 saat ayarlama yapmıştı onu hatırlıyorum bak adam akıllı. Geri kalanı çok bulanık. Ha bir de 101 dalmaçyalıyı izlemiştik onlarda. Daha sonra birimizin arabasıyla kuzenimi Haluk Levent’in konserine bırakmıştık. Çok iyi hatırlıyorum, Bakırköy’de Fildamı sitesine yakın bir yerde bırakmıştık onu daha sonra da Carousel’e gidip bir şeyler yemiştik.
Daha sonra büyük dayımın evini hiç hatırlayamıyorum. Gerçi bir zaman sonra hatırlayamama olayının acısını sağlamca çıkartıyorum ama olsun. Tek hatırladığım bşr PlayStationları olduğuydu. Yeniyolda bir dükkan var (ki hala var). Korsan oyun satardı. Oradan oyun satın alırdık bizde. Crash Bandicoot’u, Tomb Raider’ı bir de Hot Wheels’ın oyununu hayal meyal hatırlıyorum işte.
Yıl 2001 – 2003…
Okula yeni başlamışım. Anlatmışımdır belki küçükken çok hırpalandım filan diye. Arkadaşım yoktu öyle pek. Kitap filan okurdum kendi başıma yine de bana sataşırlardı. Kendimden büyüklere “Arkadaş olalım mı?” diye sorardım. Kabul etmeyince de kendimi yere atıp ağlamaya başlardım. Öğretmenim aynı anda hem yeteneklerimi açığa çıkartıp hem de disiplin vermeye kalkınca elinde patladı. 3. sınıfta yapayalnızdım. 5-B sınıfının öğretmeni Dilek hoca vardı sağolsun çok güzel muhabbet ederdik onunla. Şimdi başına ne geldi bilmiyorum. Bir de 4-B sınıfının öğretmeni Türkan hoca vardı. Birbirimizi her gördüğümüz de “İSTİKBAL GÖKLERDEDİR!” diye selamlaşırdık. Aslında hala eski okulumda gidip selam verebilirim lan.
Bir de Fındıkzade eğitim parkı vardı. Allahım bayağı zaman meyvesini yedim oranın. Hem de ne biçim yedim yahu. Şu andaki entellektüel birikimimin %95′i oradan yediğim boosttan kaynaklıdır. Ama oraya gitmeye başladığım ilk 2 yılı HİÇ hatırlamıyorum. Çok güzel bir kütüphanesi vardı oranın. Acayip güzel hem de. Bahçesi mükemmeldi. Parkı idare ederdi ama hayvanat bahçesi bilem vardı olom boru değil yani!
Yıl 2004 – 2005…
Depresyona girdikten sonra psikolog eşliğinde başka bir okula naklimi aldırmıştım. Benim için “mistik yıllar” dediğim, her hatırladığımda içimi bir tuhaflık kaplayan yıllardı o yıllar benim için. Hayır yani böyle boşluğa düşer gibi olduğum ama göğsümden bir şeylerin beni hayata tuttuğu yıllardı. Tuhaf yıllardı yani kısacası benim için…
Yıllardır birbiriyle kaynaşan insanlar vardı orada. Ve benim gibi bir “deli”yi çekemediler. Yine yalnızdım. Ama olsundu. Öğretmenim çok daha iyiydi. Hülya hocam <3.
O yıllarda bana öğretmenim değil de okul çok etki bıraktı yahu. Benim için okul bir nevi balta girmemiş orman gibiydi. Her tarafından anonimlik, bilinmezlik akıyordu. Çok acayipti yahu. Bilgisayar odaları vardı. Windows 95, 98 kurulu bilgisayarlar. Onlarla oyun oynardık. Öğretmenimiz içine Counter Strike, Half-Life filan kurmuştu. Bütün ders onu oynardık lan. Çok eğlenceliydi bizim için. Tabii ki hiç bir şekilde oyunlara alınmazdım ama olsun. O yıllarda okulun kendisi çok ilgimi çekmişti. Okulla sevişebilirdim bile.
Kuzenime yeni bilgisayar gelmişti. Onlardan çok ben oynuyordum sanırım. Hatta kuzenlerime habire “GÖZEM ÖBLAAAAA! BANA EMESEN AAAAÇ!” diye diretirdim. Kabul etmezlerdi. En sonunda hala oğlu açmıştı. “sonikserhat@hotmail.com” diye. Hay amk… 2 hafta içinde çaldırmıştım. Daha sonra da serhat95serhat@hotmail.com açtım bir tane. Hala onu kullanırım. Hatta Windows 8′imin oturum hesabı bile ona kayıtlı lan.
O bilgisayar çok etkilemişti beni vakti zamanında. Oyunstar diye bir site vardı. Çıkmazdım oradan. Dragonball’un oyunları filan vardı lan iyi hatırladım. Çok oyun filan indirirdim o bilgisayara.
Daha sonra eğitim parkında bir ekiple oynadığım “Ah şu gençler” vardı. Aile gibiydik yahu <3 Olivium sahne’de oynanmıştı. Ekipte en küçük kişi bendim ancak en fazla rolu olan ve en iyi sahne performansı gösteren de bendim.
2006 – 2008 arasını pek hatırlamıyorum açıkçası. Yazacak bir şey bulamadım.
Yıl 2008 – 2009…
O mistik yılların son demleri aslına bakarsanız… Tek arkadaşım vardı. Adı Oğuzhan. Her fırsatta internet kafeye giderdik onunla. Kuzenimin bilgisayarını bırakmıştım artık. Uğraşmıyordum onunla. Benim bir tane Nokia 6300′ım vardı o yıllarda bir de Samsung E250′im…
Sanırım 2008′i ayrı alacağım. Yedikule, Samatya tarafı özellikle benim için çok değerli oldu o zaman. Edirnekapıdan Yedikuleye annemle böğüre böğüre şarkı söyleyerek Samatya’ya giderdik.
Telefon mevzuuna geldi sıra. Nokia 6300… Çok çektirdim biliyorum ama bir anne gibi benim yanımda oldun 5 sene boyunca. Seninle yapmadığım şey kalmamıştı. NES oynadım, oyun konsolu yaptım, Pokémon oynamak için Gameboy yaptım. Girmediğin şebeklik kalmamıştı lan o yıllarda. Ne güzeldi. İyiydi güzeldi.
Lise ayrı bir dünya. 9. sınıfı hayal meyal hatırlıyorum. Tek Gökberk ve Osman ile Pokémon muhabbeti yapıyorduk aklımdan kalan tek şey o…
Yıl 2010 – 2011…
Artık mistik yıllar yavaş yavaş bitiyordu ve şimdiki Kambak’ın ilk tohumları atılıyordu. WoI’ye katılmıştım. Çok acayipti. Animelere başlamıştım daha sonra.
2. dönem bilgisayarım geldi ve Fairy Tail izlemeye başladım. Daha sonra eskiden yazdığım hikayelerimi genişleteyim filan dedim. Çok güzeldi yahu. Bilinmeyene doğru içimde tuhaf bir his vardı o dönemler.
Daha sonra Facebook’ta arkadaşlar filan edindim. O yaz buluşmalara gittim ve Kambak yavaş yavaş doğdu. Şimdi bu durumdayım. Saat geç oldu ve uykum var o yüzden adam akıllı bitiremedim bile yazıyı.
O yıllar bana hem uzak hem de yakın geliyor şimdi. O kadar iyiydi ki, sanırım bu halime en çok geçmiş yıllar ve zamanın kendisi etki etti.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder